ASIMPTOTA E DETIT DHE E QIELLIT


ASIMPTOTA E DETIT DHE E QIELLIT


Kënga është një meditim lirik mbi dëshirën dhe të paarritshmen. Përmes figurës së fuqishme të asimptotës, vijës që i afrohet pafundësisë pa e prekur kurrë, teksti eksploron kufirin e pakapshëm midis shpresës dhe realitetit. Poezia kremton bukurinë e udhës, duke pranuar se pafundësia nuk duhet arritur, por thjesht përjetuar si një prani e qëndrueshme dhe jetike në rrugëtim. Një këngë që të fton të gjesh qetësinë pikërisht në atë pafundësi magjepsëse.


Duke ecur bregut të detit,

Shoh horizontin të largohet,

Para syve gjithmonë i gjallë,

A do t’mund ta prek vallë?

---

Më thërret si një asimptotë,

I afrohem, por s’e prek dot,

E ma ndez shpirtin ai kufi,

Qëndron aty në pafundësi. 


[Refreni]

Asimptota e detit dhe qiellit,

Afër si një ëndërr që s’kapet kurrë,

E megjithatë, e pafund,

E pafund, e pafund.

---

E në gjithë këtë heshtje blu,

Eci në rërën e lagur,

Koha kalon, deti i qetë,

Tashmë me zemër të hapur.

---

Sot më mjafton të kuptoj,

Që pafundësinë mund ta përshkoj,

Asimptota aty mbetet,

Ndërmjet shpresës dhe realitetit.


[Refreni]

Asimptota e detit dhe qiellit,

Afër si një ëndërr që s’kapet kurrë,

E megjithatë, e pafund,

E pafund, e pafund.

                                                                                                            B.N

Commenti

Post popolari in questo blog